اگرم بال وپری بود،میگشودم پرومیزدم بال

تابه شهرعشق..تامگرآنجابیابم زمحبت اثری..اما افسوس...

که نه بالم هست ونه پری ونه حتی پای رفتن

که ترک گویم این شهربی روح واین مردم راکه گویی بجای قلب،

قلوه های سنگ در سینه دارند...

سینه ام پرزدرداست ودلم دریای خون..

اینجانیست کسی که بگشایم زبانم را وبگویمش غم جانسوزم را..

بیاای عشق،بیاوسوارکن مرابرپشت اسب بالدارت وببرمرا...

ببرمرابه شهرت ای عشق،یقین دارم آنجاکسی هست که بنشیندو

گوش دهد قصه ی حزین مراوشایدپیداشوددستی مهربان که نوازش کند

دستانم را..دستانی که شب تابه سحرروبه آسمانندودرطلب آمدن یارم

روزبه روزبی رمق ترمیشوند.توهمان منجی منی،تویی که میتوانی

مراحیاتی دوباره ببخشی وزمستان سردوبیجان زندگی مراباآمدنت

به بهاری زیباوابدی تبدیل کنی....

میگویمت..میجویمت..میپرستمت ای عشق

مجتبی پیرانی