درگیر یه پروژه هستیم درباره سنجش میزان رضایتساکنین روستا از یکی از خدمات اساسی دولتکه عمری 7 ساله داره

با وجود اینکه خودم با قاطعیت میگم این طرح یک طرح نصفهو نیمه و نا موفق بوده اما نکته جالب کار اینجاس که اکثر قریب به اتفاق روستانشینان راضی هستند.

با وجودی که تو مناطق روستایی مردم از حداقل امکاناتمحروم هستند اما وقتی ازشون می پرسی که از وضعیتت راضی هستی بار ها و بارها تاکیدمی کنن آره خیلی خوبه هیچ مشکلی نیست....

چند روز پیش با یه پیرزنه مصاحبه کردم متولد 1304یعنی حدودا 87 ساله که از 4 سالگی نابینا بوده به همین خاطر ازدواج هم نکرده وسالهاست با فلاکت به معنی واقعی کلمه تک و تنها زندگی می کنه حتی وقتی از اون همپرسیدم که از فلان و فلان خدمت راضی هستی گفت آره خوب راضی هستم همینه کههست خوبه ( دقیقاً با همین لفظ گفت)

دوستی می گفت علت این همه رضایت در دو چیزه : یکی در این مطلب که قانع هستن و همهچیزرو مشیت خدا و سرنوشت و حق میدونن و انتظاری بالاتر از این ندارن

مطلب دیگه در اینه که جرات و جسارت بیان حقیقت و مخالفترو ندارن

خیلی از ما هم اینطوری هستیم ؛ در مقابل« دوربین» و« فرم» و ... دچار نوعی خودسانسوری و دروغ گویی می شویم انگار عادت یا وظیفه شده که در اینگونهمواقع از همه چیز اظهار رضایت کنیم ...